Voeding

Lood en cadmium in pure chocolade: waar je op let bij de sinterklaasinkopen

In pure chocolade zitten vaak sporen van lood en cadmium. Waar ze vandaan komen, welke Europese grenzen gelden en hoe je rond pakjesavond verstandig kiest.

Marit 17 november 2026 4 min lezen
Stukken pure chocolade en cacaobonen op een houten plank

In de weken voor pakjesavond ligt er meer chocolade in huis dan de rest van het jaar. Juist nu verscheen bij Duurzaam Nieuws op 16 november 2026 een overzicht van lood en cadmium in pure chocolade, en van de grenzen die Europa en de Verenigde Staten daarvoor hanteren. Dat klinkt alarmerend, maar het gaat om sporen en om hoeveel je ervan eet. Hieronder lees je waar die metalen vandaan komen, welke grenzen er gelden en hoe je er met een paar keuzes rustig mee omgaat.

Wat er gevonden is

De cijfers in het overzicht komen grotendeels uit de Verenigde Staten. De Amerikaanse consumentenorganisatie Consumer Reports testte in december 2022 28 repen pure chocolade. In 23 daarvan zat zoveel lood, cadmium of allebei dat het volgens de organisatie mogelijk schadelijk is als je er elke dag ongeveer 28 gram van eet. In oktober 2023 volgde een tweede test, met 48 producten van cacaopoeder tot browniemix. Bij 16 daarvan lag minstens een van de twee metalen boven de grens die Consumer Reports aanhield. Pure chocolade kwam er het slechtst uit, en geen enkele melkchocolade in die test zat erboven.

Belangrijk om te weten: Consumer Reports rekende met de grenzen van de Amerikaanse staat Californië, van 0,5 microgram lood en 4,1 microgram cadmium per dag. Dat zijn strenge waarschuwingsgrenzen, geen voedselveiligheidsnormen, zoals de Amerikaanse brancheorganisatie van snoep en chocolade ook benadrukte in een reactie op de tweede test. Een reep die boven die grens uitkomt, is daarmee niet meteen onveilig.

Waarom zit dit in chocolade?

Beide metalen zitten vooral in de cacao zelf. Hoe hoger het cacaogehalte, hoe meer je er dus binnenkrijgt, en daarom scoort pure chocolade slechter dan melkchocolade. De twee stoffen komen wel op een andere manier in de boon. Cadmium neemt de cacaoplant op uit de bodem, en het ene teeltgebied heeft daar veel meer van dan het andere. Lood komt er vooral na de oogst bij, tijdens het fermenteren, drogen en vervoeren, als de natte bonen in aanraking komen met grond en stof.

Dat verschil verklaart ook waarom een reep op de ene stof slecht kan scoren en op de andere juist laag. Een bekend merk of een hoge prijs zegt daar weinig over. Wat het wel zegt: dit is geen probleem van slordige fabrieken, maar van de grond en de manier van drogen in de landen waar cacao groeit.

Welke grenzen gelden er in Europa?

Voor cadmium heeft de Europese Unie wel een wettelijk maximum, en dat is strenger naarmate er minder cacao in zit. Sinds 1 januari 2019 geldt 0,10 milligram per kilo voor melkchocolade met minder dan 30 procent cacao, 0,30 voor chocolade tussen 30 en 50 procent, 0,80 voor chocolade met 50 procent of meer, en 0,60 voor cacaopoeder dat je in de winkel koopt. Die regels staan sinds 2023 in de Europese verordening over verontreinigingen in voedsel. Voor lood in chocolade bestaat in Europa geen maximum.

Om die getallen te begrijpen helpt de weekgrens van de Europese voedselautoriteit EFSA. Die ligt op 2,5 microgram cadmium per kilo lichaamsgewicht per week, voor al je eten samen. Voor een volwassene van 60 kilo is dat ongeveer 150 microgram per week. Een rekenvoorbeeld: zit een reep pure chocolade precies op het Europese maximum van 0,80 milligram per kilo, dan zit er in 100 gram 80 microgram cadmium, ruim de helft van die weekgrens. Lang niet elke reep zit op dat maximum, maar de som laat zien waarom de hoeveelheid ertoe doet. En wie minder weegt, zoals een kind van 20 kilo, heeft volgens dezelfde rekensom een weekgrens van 50 microgram.

De meeste cadmium krijg je overigens niet uit chocolade binnen. Volgens EFSA komt het grootste deel uit granen, groenten, noten, peulvruchten, aardappels en vlees. Chocolade komt daar bovenop. De NVWA zei in 2023 tegen Radar geen verontrustende gehaltes te hebben gevonden in de chocolade die zij controleerde.

Zo ga je er verstandig mee om

Je hoeft geen chocolade te laten staan. Wel helpt het om een paar dingen in je achterhoofd te houden bij de chocoladeletters en het andere lekkers van deze weken.

  • Kijk naar het cacaopercentage. Een letter van melkchocolade bevat minder cacao en daardoor minder van beide metalen dan een pure letter van 70 procent of meer. Kinderen wegen minder en hebben dus een lagere weekgrens, zodat melkchocolade of een lager cacaogehalte voor hen de rustigste keus is.
  • Let op hoeveel, niet op of. Het probleem ontstaat bij elke dag een flink stuk, niet bij een letter rond pakjesavond. Verdeel wat er in huis ligt over een paar weken in plaats van een paar dagen.
  • Wissel af. Omdat gehaltes per reep en per herkomst flink verschillen, spreid je het risico als je niet altijd hetzelfde product eet.
  • Zie pure chocolade niet als gezondheidsproduct. Het is lekker en bevat meer cacao, maar juist daardoor ook meer van deze stoffen.

Over dat laatste schreven we eerder in is pure chocolade gezond?, met wat er wel en niet klopt van de gezonde reputatie. En wie bewust een letter wil kiezen op ingrediënten en herkomst, vindt meer in ons stuk over chocoladeletters en bewust kiezen.